16 Şubat 2014 Pazar

dertleşmeler.

   20 yıllık ömrümde ilk defa karnımda kelebekler uçuşmasını, kalbimin biraz olsun farklı çarpmasını sağlayan adamla konuştum az evvel.Benden bir şeyler istedi, yine hayır diyemeyip geveledim hatta cevap yazmamasını diledim içimden.Ama yazdı, beni çok az görmüş olmasına rağmen kısmen tanımış belki de hayır diyemediğimi bildiği için çok fazla ısrar etmedi.Havadan sudan bir şeyler daha konuşup bitirdik.İçim buruldu nedense ona karşı hala bir şey hissettiğimden değil hissin h'si bile kalmadı ama böyle başından savuşturmak hiç bana göre olmadı. Hele ki karşındaki bir zamanlar çok değer verdiğin biri ise.
   Başımda o kadar saçma dertler var ki artık psikolojik destek dışında kimseye faydam dokunmazmış gibi hissediyorum.Yoruldum.Bıktım. Bide kötü olan şu senelerin geri gelmeyeceğini bilmek ve hala da bu duyguları hissetmek. Ne zaman bu kadar iradesiz bir insan oldum bilmiyorum. Önüne geçemediğim bir sürü sebep huzursuz bir kişiliğe bürüdü beni. Yaptığım şeylerden keyif alamamaktan çok korkuyorum. Toparlanmak zorundayım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder